counter create hit

مطالب مرتبط:

توییت گستاخانه مشاور ولیعهد ابوظبی درباره ظریف

مشاور ولیعهد ابوظبی با انتشار عکس خنده ظریف نوشت: بعد از امروز تا زمانی طولانی نخواهی خندید!

انهدام باند بین المللی قاچاق مواد مخدر در کرمان

دادستان عمومی و انقلاب کرمان از انهدام یک باند بین المللی مسلح قاچاق مواد مخدر قبل از ورود به استان کرمان خبر داد.

کاسبی حامد بهداد با اسم فردین و بهروز وثوقی

بازیگری سینما یک مفهوم است و فقط قدرت بیان و استفاده از زبان بدن و این ها نیست، اصلا شاید بازیگری در زمانه فعلی بیشتر از این که تکنیک یا احساس بخواهد، زمان سنجی می خواهد. تصور کنید شما بازیگری هستید که طی چند وقت اخیر کمتر در مرکز توجه بوده اید! ...

محمدرضا اصلانی از عطار می‌گوید

همزمان با ۲۵ فروردین، روز بزرگداشت عطار، محمدرضا اصلانی به خانه فرهنگ و هنر مانا میâرود و از سراینده منطق الطیر می گوید.

تجربیات هنرمند چینی را در «شه‌دخت ایرانی» ببینید/ حضور در شهربازی

نمایشگاه های انفرادی و گروهی شامل عکس، نقاشی، مجسمه، نقاشی خط، چیدمان، تصویرگری و هنر مفهومی روز جمعه ۲۴ فروردین در گالری های پایتخت آغاز به کار میâکنند. ...

پخش فیلمی نوستالژیک با بازی ابوالفضل پورعرب و هدیه تهرانی

«غریبانه» با بازی ابوالفضل پورعرب و هدیه تهرانی، با حضور احمد امینی، کارگردان این اثر از شبکه آی فیلم پخش می شود.

بیانات رهبر انقلاب در دیدار جمعی از کارگزاران نظام

شماره یک صد و بیست و هشتم نشریه خط حزب الله برای اولین بار بیانات مقام معظم رهبری در جمع مسئولان نظام را منتشر کرد.

داستانی عبرت آموز از سیره امام کاظم(ع) به روایت حجت الاسلام قرائتی + فیلم

داستانی عبرت آموز از سیره امام کاظم(ع) به روایت حجت الاسلام قرائتی + فیلم

بُشر بن حافی زمانی که متوجه شد امام کاظم(ع) از مراسم پایکوبی او ناراحت است، پای برهنه به سوی حضرت دوید.

۳ هواپیمای ترابری روسیه، وارد سوریه شدند

منابع عراقی همزمان با فضاسازی کشورهای غربی علیه سوریه و روسیه برای اقدام نظامی، می گویند سه هواپیمای ترابری متعلق به روسیه، از آسمان عراق عبور کرده و به سوریه رفته اند. ...

۵۴ اثر تاریخی کشور در لیست موقت ثبت جهانی

معاون میراث فرهنگی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری از افزایش 35 درصدی میزان بازدیدکنندگان از اماکن تاریخی و موزه ها در نوروز 97 نسبت به مدت مشابه سال قبل خبر داد. ...

همکاری ناتمام بهرام زند با «مستند ایران»

حمید مجتهدی از آغاز ثبت صحنه های زمینی «مستند ایران» در استان های کهگیلویه و بویراحمد و چهارمحال و بختیاری خبر داد و در عین حال یادآور شد که زنده یاد بهرام زند قرار بود در این بخش همکاری کند که اجل مهلت نداد. ...

امیر پوردستان: دشمنان جرئت تجاوز به ایران را ندارند

رئیس مرکز مطالعات راهبردی ارتش جمهوری اسلامی ایران در شیروان گفت: دشمنان بدانند نیروهای مسلح ایران هرگز غافلگیر نمی شوند و دشمنان جرئت تجاوز به ایران را ندارند. ...

سیف: نرخ ارز ۴۲۰۰ تومانی ثابت نیست

رئیس کل بانک مرکزی با تاکید بر اینکه افزایش نرخ سود سپرده خلاف مصالح اقتصادی کشور است گفت:دیگرنرخ مبادله ای وجود ندارد و قرار نیست مبلغ 4200 تومان نرخ تعیین شده برای دلار ثابت بماند. ...

اجبار استفاده از سلبریتی ها در تلویزیون

تهیه کننده برنامه «بوی عیدی» به نقش اسپانسرهای برنامه های تلویزیونی در دعوت از سلبریتی ها اشاره کرد و گفت: زمانی که حامی مالی برنامه بخواهد که سلبریتی ها در آن حضور داشته باشند، اگر تهیه کننده هم مخالف باشد، مجبور است که بپذیرد. ...

توانایی «پایتخت ۵» در نمایش دادن رویارویی با داعش

یک منتقد تلویزیونی گفت: کاری که ابراهیم حاتمی کیا در «به وقت شام» نیمه تمام گذاشت، سیروس مقدم در «پایتخت ۵» تمام کرد.

گفت وگویی منتشر نشده با زنده یاد "ناهید دایی جواد"

گفت وگویی منتشرنشده با زنده یاد «ناهید دایی جواد»

روزنامه عاقلانه نیست: در سال 1391 به انجام کاری شخصی به اصفهان سفر می کند. توصیه می شود به روز رسانی بسیار است. محقق و پژوهشگر در موسیقی سنتی از دست رفته مادر شما این فرصت را به بازدید از ناهید دایی جواد و منوچهر شیخ صراف در سفر - به واقع این بازدید برای من. یکی بود - با خانم ناهید جهت. بنابراین حوصله نداشتم سر خود باز کردند به بهانه مشغله و نداشتن فرصت. شکوه کنان به شیخ صراف زنگ زدم و ایشان با آرامش گفتند: «شما بیا خانم ناهید با من! کاریت نباشد». نفس راحتی کشیدم. به اصفهان رفتم. با شیخ صراف تماس گرفتم و به منزل ایشان رفتم. ایشان و همسر محترمشان به گرمی پذیرای من شدند. خانم ناهید هنوز نیامده بودند و من مشتاق و چشم به در که این هنرمند را ملاقات کنم. می خواستم به همراهشان سفر کنم به عمق خاطرات موسیقایی پدران و مادران سرزمینم. سرانجام انتظار به سر رسید. دوست داشتنی تر از تصورم بودند. دوست داشتم به احترام موسیقی فاخر سرزمینم زانو بزنم و دستشان را ببوسم. ساعاتی طولانی گفت وگو کردیم. با حوصله و بدون نشانی از خستگی در چهره و صدای مهربانش به سؤالات من و حتی بیشتر از آن پاسخ دادند. آن قدر به آن جمع احساس تعلق داشتم که گویی سال هاست در بین آنها بوده ام. با انرژی و شعفی وصف نشدنی به محل اقامتم برگشتم. طعم شیرین این ملاقات همچنان در جان من است. در آغاز در معرفی خودشان چنین گفتند: «من متولد ٢٨ اردیبهشت سال ١٣٢١ هستم. پدر و مادر من دخترعمو و پسرعمو بودند و حاصل این وصلت سه فرزند بود، یک دختر و دو پسر، برادرهای من هیچ کدام با موسیقی آشنایی نداشتند. نمی دانم چطور شد که من از کودکی به موسیقی علاقه مند بودم و از ابتدا من را تشویق می کردند که صدایت خوب است و می شود شنید. من از رادیو موسیقی گوش می کردم. خوشبختانه از رادیو مرتب موسیقی پخش می شد و من هم می شنیدم و یاد می گرفتم. علاقه زیادی به صدای منوچهر همایون پور داشتم. ما در محله احمدآباد اصفهان زندگی می کردیم و دوران کودکی من تا نوجوانی آنجا گذشت و بعد نقل مکان کردیم به محله عباس آباد که در آنجا وارد دانشکده ادبیات و در همان محله با آقای پازوکی آشنا شدم که فعالیت رسمی هنری من از آنجا شروع شد. سال ١٣٤١ وارد رادیو شدم. آن زمان آقای پیرنیا بودند و شدم خواننده گلها، از سالی که وارد رادیو شدم معلم بودم، چهار سال آموزگار بودم و بعد رفتم دانشگاه در امور دانشجویی کار کردم. سال ١٣٥٥ با کیوان قدرخواه ازدواج کردم. مجددا برگشتم به آموزش وپرورش تا سال ١٣٧٤ که بازنشسته شدم». ادامه گفت وگویمان به شرح زیر است: در مورد آثار و فعالیت هنری تان توضیح دهید. کارهایی که در رادیو اصفهان انجام دادم، در کنار آقای کسایی بودم و با ارکستر رادیو اصفهان که عبارت بودند از: مرحوم علیخان ساغری، سیروس ساغری، مرحوم سعادت الله نورده، مهندس قدرت الله راستی، دکتر ابوالفضل سهیلیان، آقای جمشید شاهین، آقای ابراهیم گوهری، آقای جهانگیر بهشتی و آقای هوشنگ سراج که ضمن فعالیت در رادیوی اصفهان، به دعوت آقای پیرنیا، به تهران هم می آمدیم. آهنگ هایی که در رادیو اصفهان اجرا کردم، ساخته آقای جهانبخش پازوکی، آقای حسن کسایی، آقای هوشنگ سراج و آقای سیروس ساغری بودند و کارهایی که در برنامه گلها اجرا شد، ساخته آقای روح الله خالقی، آقای تجویدی و آقای معروفی از عارف قزوینی و چندتا هم از جهانبخش پازوکی. اشعار هم از بهادر یگانه و رهی معیری بود که در آن زمان در قید حیات بودند و آهنگی بود از آقای معروفی با اشعار خانم سیمین بهبهانی. گفته می شود شما ٩٢ کار، ضبط کرده اید. بله همین طور است، منتها هیچ کدام از آنها باقی نمانده اند. در ابتدای انقلاب تمام آرشیو رادیو اصفهان از بین رفت و کارهای من هم از بین رفت، خیلی از این کارها با همراهی استاد کسایی بود که وجود ایشان واقعا غنیمت بود. سعی کردیم که دوباره کارها را اجرا کنیم؛ اما نشد، موضوع، وجود آقای کسایی بود که در جمع ما باشد. درحال حاضر کدام آثارتان باقی است؟ برنامه گلها، همه، هست؛ ١٥ برنامه گلها و ١١ تا گلهای رنگارنگ است، سه تا شاخه گل و یک گلهای صحرایی و چند آهنگ تک تک که از آهنگ های آقای پازوکی بود، آهنگ های آقای هوشنگ سراج هست، یکی، دو تا از کارهای آقای کسایی هست که همه این کارها روی کاست است که باید روی سی دی برگردانده شود. در مورد آهنگ غروب کوهستان بگویید. این آهنگ در ابتدا خیلی عریض و طویل بود و اورتور خیلی مفصلی داشت و به نام «دره خاموش» بود و با شعری از جهانبخش پازوکی. بار اول در رادیو اصفهان اجرا و ضبط شد؛ با همان ارکستری که نام بردم. منتها آن موقع اجازه نداشتیم به صورت رسمی آن را پخش کنیم. فقط ضبط کردیم که یادگار بماند. چون خانواده ام مخالف آوازخواندن من بودند که آن هم داستان خود را دارد، پدرم خیلی دوست داشت من آواز بخوانم. منوچهر سلطانی، پسرخاله مادرم بودند و رفیق صمیمی پدر، این دو اغلب با هم وقت می گذراندند. یکی از مشوقان من بودند برای آوازخواندن و همیشه به پدر می گفتند: «باقی -نام پدر من عبدالباقی بود- ناهید را بفرست رادیو». ایشان شاگرد بسیار خوب مرحوم صبا بود. ویلن خیلی خوب می زد و آهنگ ساز برجسته ای بود. شعر آهنگ هایشان را هم خودشان می گذاشتند. یکی از قشنگ ترین کارهای ایشان توسط خانم پوران اجرا شد در برنامه گلها در بیات ترک و دو تا را هم آقای کسایی آوردند رادیو اصفهان که «ای جدایی» را من اجرا کردم. یادشان بخیر. متأسفانه ایشان به اصرار همسرشان رفتند آمریکا و در آنجا به خواست ایشان آمار خواندند. هنرمندی که دکترای آمار گرفت! متاسفانه دو، سه سال پیش در مریلند آمریکا فوت کردند و بسیاری ازآهنگ هایشان توسط هنرمندان دیگر اجرا شد و نبودند که از آهنگ هایشان دفاع کنند. آثاری که من زمان نت نویسی ایشان شاهد آن بودم. چه شد که بالاخره به رادیو آمدید؟ فامیل رضایت نمی داد که من بروم رادیو؛ این شد که پدر جلسه ای برگزار کرد به اتفاق مردان چون خانم ها حق اظهارنظر نداشتند. آقایان هم معتقد بودند که دختر باید شوهر کند. خانواده در خطر است، مگر می شود نوه فلانی آوازه خوان شود، رادیو که اصلا حرفش را نزنید. من هم مثل دخترانی که برایشان خواستگار می آید، پشت در گوش ایستاده بودم که ببینم نتیجه جلسه چه می شود. پدر دوست داشت من به رادیو بروم و همه، یکپارچه، مخالف بودند که دایی من، جواد دایی جواد -که وکیل دادگستری بود و دوست صمیمی آقای دکتر حسین عمومی که از آوازخوان های مطرح شهر من بود، - ایستادند و گفتند کسی حق ندارد برای آینده و زندگی ناهید تصمیم بگیرد. او خودش می داند که می خواهد آواز بخواند یا نه. همه ساکت شدند و کسی جوابی نداد. من به اتفاق آقای پازوکی رفتم رادیو و در نوروز ١٣٤١ این کار اجرا شد که البته از نظر خودم یکی از بدترین اجراهای من بود. چون خیلی از میکرفون ترسیده بودم و تماشاچی در استودیو خیلی زیاد بود؛ حدود صد نفر، ١٠، ١٥ نفر مجری. در لژ هنرمندانی چون آقای گلپایگانی و... را می دیدم. اتاق فرمان خیلی شلوغ بود. وزیر اطلاعات وقت، معینیان بود که خودش اصفهانی بود و لابد ایستاده بود ببیند این دختر اصفهانی چه کار می کند. خلاصه خیلی ترسیده بودم. یک جا را از ضرب انداختم، جایی را بیخود کشیدم. اما به هرحال این اجرا یک موفقیت بود برای من و آقای معروفی هم کار را با همین فرم تنظیم کردند. یک ماه بعد این کار را با گلها ضبط کردیم و شد گلهای صحرایی شماره ٦٢، آهنگ ساز و شاعر معرفی نشد. آهنگ را محلی اعلام کردند. درحالی که این آهنگ با ارکسترهای متعددی اجرا و ضبط شد از جمله ارکستر آقای کسروی، در اصفهان با دو، سه تا ارکستر و با ارکستر دانشگاه اما در هیچ کدام آهنگ ساز و شاعر معرفی نشد. آهنگ ساز این کار آقای سیروس ساغری بود و شاعر آن آقای جهانبخش پازوکی. لازم است به این موضوع اشاره کنم که تمام خواننده های زن در آن زمان اسم مستعار داشتند. من اولین خواننده ای بودم که با اسم و فامیل خودم معرفی شدم و گوینده زمان معرفی من روی «دایی جواد» مکث کرد که این چه فامیلی ای است که من برای او توضیح دادم که این یک شهرت محلی است. برای ما هم توضیح می دهید. پدر پدرم و پدر مادرم، محمدحسین و محمدحسن، فرزندان جواد بودند. بچه های خواهرشان می گفتند: «حسین و حسن دایی جواد!» که این اسم روی آنها ماند تا وقتی شناسنامه گرفتند به همین نام. علت محبوبیت آهنگ «غروب کوهستان» را چه می دانید؟ فکر می کنم مردم خسته شده بودند از صداهای تکراری. این یک نقطه عطف بود در موسیقی و من این را با قدرت می توانم بگویم؛ هم از نظر شعر و هم از نظر آهنگ و هم از نظر صدا چون تحریر داشت. در آن موقع خانم ها صداهایشان تحریر نداشت و علت آن هم ندانستن آواز بود. با اجرای این آهنگ بخش تازه ای باز شد به خصوص با آن جمله «خدایا گله دارم». شایع است که ازدواج باعث شد از رادیو بیرون بیایید. علت چه بود؟ مشکلاتی بود که مجبور شدم از رادیو بیرون بیایم. مسائلی بود که نمی شد کار را ادامه بدهم. شاید نشود گفت؛ اما خیلی سخت بود ادامه دادن و من همیشه عزت و حرمت و آبروی پدر و مادرم جلوی چشم هایم بود. آنها خیلی تلاش کردند بروم رادیو و من را با احترام و عزت فرستادند. من نباید به خواسته های آنها پشت می کردم. من سال ١٣٤٨ از رادیو بیرون آمدم در حالی که در سال ١٣٥٥ ازدواج کردم. اصلا همسرم من را به خاطر آوازه خوان بودنم انتخاب کرد؛ چون من نه ظاهر آنچنانی داشتم، نه قد و بالایی. فعالیت های هنری من بعد از ازدواج کمتر شد؛ اما ادامه داشت. از آشنایی تان با همسرتان بگویید. من در سال ١٣٥٥ در بلوغ کامل با کیوان قدرخواه که شاعر مدرن و نوپرداز بود، ازدواج کردم. کیوان نوه عمه پدر و مادر من بود و همسایه ما و زیاد به منزل ما می آمد. من به تشویق او کتاب های بسیاری خواندم. می آمد دو کتاب به من می داد و می گفت: «یک هفته فرصت داری این کتاب ها را بخوانی». من بزرگ ترین رمان ها را در دوره دبستان به خاطر تشویق های کیوان خواندم. در آن موقع هیچ علاقه ای بین ما نبود. بعدها کیوان به دانشکده حقوق تهران رفت و من هم در اصفهان در دانشکده ادبیات درس خواندم و در این فاصله ما همدیگر را ندیدیم. کیوان خیلی علاقه مند بود به هنرمندان ادب این مملکت و خانه ما همیشه محفل ادیبان بود و این شاید شانس من بود که در منزلم با بزرگان ادب آشنا شدم و باعث این، همسرم بود. کیوان قدرخواه چهار مجموعه شعر دارد به نام های: «گوشه های اصفهان»، «پری خوانی ها»، «از تواریخ ایام»، «سایه های نیاسر». او عاشق اصفهان بود تا حدی که وقتی مثلا به پل خواجو می رفت، انگار که از یک مکان زیارتی دیدن می کند. حاصل این ازدواج یک دختر است که به هنر نقاشی علاقه مند است. پدرش هم به نقاشی علاقه مند بود. دخترم کانادا زندگی می کرد که بعد از فوت پدرش آمد ایران و دیگر برنگشت. یک نوه دختر دارم که آن قدر دوستش دارم که می توانم جانم را به او بدهم. همیشه فکر می کنم چطور می شود که آدم این قدر نوه اش را دوست داشته باشد، حتی بیشتر از بچه اش. کیوان ١٠ دی سال ١٣٨٣ بر اثر بیماری درگذشت. از خاطرات خود با هنرمندان بگویید. نوازنده ای که همیشه آرزو داشتم او را ببینم و فقط جواب سلام من را بدهد، آقای پرویز یاحقی بود. بار اول که ایشان را دیدم، در راهروی استودیو ٨ رادیو ایران بود که با آقای معروفی آهنگ «قسم به خدا» را ضبط می کردیم. به من گفتند: «تو برو بیرون، خسته می شوی، تا ارکستر تمرین کند». آقای یاحقی با دو، سه نفر دیگر در راهرو ایستاده بودند. به من گفتند: «تو کی هستی كه اینجا ایستاده ای؟» گفتم: «من ناهید دایی جوادم». گفتند: «گوینده ای؟» گفتم: «نخیر با آقای معروفی ضبط دارم». گفتند: «تو ناهیدی؟!» و به من خیلی اظهار لطف کردند و هنوز هم این خاطره را مرور می کنم، بدنم می لرزد. بعد از انقلاب مشکلاتی که برای هنرمندان پیش آمد، برای شما هم اتفاق افتاد؟ خیر. چون من قبل از انقلاب از رادیو بیرون آمده بودم، مشکلی نداشتم. چند بار خواسته شدم که اغلب معلم ها را خواسته بودند. ربطی به هنرمندبودن من نداشت. شما به عنوان یک زن هنرمند نشان دادید که می شود هنرمند بود و سالم زندگی کرد؛ صحبتی دراین باره دارید؟ مسائل اخلاقی هیچ ارتباطی به هنرمندبودن ندارد. نمی شود گردن هنر انداخت. هنرمند یک خلاق است. به قول همسرم: «هر انسانی در خودش یک جهان است و هر هنرمندی یک الهه است». شاید به خاطر داشتن یک کار خوب یا مطرح شدن، یک سری اتفاقات بیفتد-؛ اما یک هنرمند کافی است تنها کار خوب ارائه دهد برای معرفی خود. از معلمی بگویید و اینکه بعد از بازنشستگی چه کار کردید؟ قبل از اینکه لیسانس بگیرم، به استخدام آموزش وپرورش درآمدم. یکی از اساتید در یک درس به من نمره نمی داد، آقای صدرهاشمی و من ناچار شدم آن درس را با استاد دیگری بردارم و در سال ١٣٤٥ فارغ التحصیل شدم. از رادیو که بیرون آمدم، همان سال توسط رئیس دانشگاه وقت اصفهان به استخدام دانشگاه درآمدم؛ در امور دانشجویی مسئول خوابگاه ها و تا سال ١٣٥٥ هم آنجا بودم که به خاطر پرخاش دانشجویی حالم بد شد و بیمار شدم. همسرم گفت: «دوباره برگرد به آموزش وپرورش». سال ١٣٧٤ بازنشسته شدم. بعد از بازنشستگی به تدریس آواز پرداختم. بعد از انقلاب بیشتر به آواز روی آوردم. فرصت داشتم روی ردیف های آوازی استاد کسایی و استاد محمود کریمی کار کنم و همین طور کارهای آقای تاج، آقای قوامی، آقای ایرج و آقای گلپایگانی که حق مسلمی بر آواز این مملکت دارند. خاطرم هست زمانی که ما محصل بودیم، همه می خواستند بشوند اکبر گلپا. هرکس می آمد امتحان بدهد، مثل او می خواند و آقای تاج می گفتند: «جانم مثل خودت بخوان». وقتی کار آدم تأثیرگذار باشد، این اتفاق می افتد. البته من قبل از انقلاب هم آواز کار می کردم. من اولین زنی بودم که در برنامه گلها آواز خواند. مثنوی ها را اجرا کردم. شاخه گل ٣٢٣، شاخه گل ٣٠٦ و شاخه گل ٢٩٧ و اهل فن می دانند که مثنوی را باید با تحریرها و حالت ها و خصوصیات خودش اجرا کرد تا مورد قبول باشد که من خوشبختانه از پس این کار برآمدم؛ در کنار بزرگان هنر موسیقی این مملکت مثل آقای حبیب الله بدیعی، احمد عبادی، رضا ورزنده و جلیل شهناز که هم من را راهنمایی می کردند و هم باعث شدند من به آواز علاقه مند شوم. با تغییراتی که در موسیقی ایرانی ایجاد می شود، چقدر موافق هستید؟ یک سری اتفاقات ممکن است بیفتد. اصلا موسیقی ما همیشه گرفتار این مصیبت بوده؛ اما اگر تاریخ را ورق بزنید، می بینید عده ای بودند که همیشه رسالت داشتند حافظ موسیقی اصیل باشند. اصل کار را نمی شود تغییر داد. البته من با تغییرات خوب که باعث علاقه مندشدن جوان ها به موسیقی اصیل شود و به اصل کار آسیب نزند، موافقم. در مورد خوانندگان این نسل نظرتان چیست؟ متأسفانه همه خوانندگان مرد از هم تقلید می کنند؛ شما هیچ تشخصی در صداها نمی بینید. صداها شخصیت ندارند؛ همه می خواهند مثل فلان خواننده شوند و این اشتباه است. خود آن خواننده که هست. سخن آخر؟ آرزو دارم فضایی برای فعالیت خانم ها باز شود. چراکه ما هنرمند توانمند خانم خیلی داریم که هیچ جایی برای ارائه هنر خود ندارند.